Skotta

Eg eyddi jolunum i afskaplega godum felagsskap i litlum bae sem heitir Baños. Felagarnir eru gamlir vinir (ef thad er haegt ad segja thad um folk sem madur hefur thekkt i manud), ferdafelgar fra Galapagos. Og i tilefni thess ad thau er fra Sviss, tha var akvedid ad halda mini svisnessk jol. Vid fundum litid SvissBistro sem baud medal annars upp a osta fondu. Eftir mikid ostaat og mikla hvitvinsdrykkju var haldid a naesta bar thar sem drykkjan helt afram. Ekki margt jolalegt vid jolin min ad thessu sinni.

Eg fekk sma skammir fyrir bloggin min, verdskuldada gagnryni kannski frekar. Thad kemur vist litid fram hvernig mer lidur og hvernig upplifunin er. Thad er bara svo erfitt stundum. Hvernig lysir madur i ordum vonleysinu sem gripur mann stundum thegar madur skilur ekki neitt, thekkir ekki neitt og fattar enganvegin hvernig allt virkar. Eda tha stoltinu sem gripur mann thegar madur reddar ser bara samt. Og hvernig a eg ad lysa i ordum hvad thad er fallegt herna…bara i venjulegri rutuferd eins og i morgun (a milli Baños og Puoyu) tha var svo falleg fjollin a leidinn ad eg fann til i hjartanu. Eda thegar aparnir hoppudu a axlirnar a mer i fyrsta skipti…tha leid mer eins og krakka. En ef eg get ekki sveiflad hondum med hvernig i oskopunum a eg ad lata ykkur skilja hvernig mer lidur.

Svona yfirhofud lidur mer vel, thad er gaman ad ferdast og annadslagid upplifir madur stund sem laetur mann huxa “ja, thetta er adstaeda fyrir ad eg er ad ferdast”

Stundum er thad bara ad sja eitthvad, ganga ovart inn i skrudgongu (eins og eg gerdi um daginn), eda thegar gamli madurin vid hlidina a ther i rutuni leggur sig fram vid ad segja thau 3 ensku ord sem hann kann og passar upp a ad thu farir ur rutunni a rettumstad. Eda ad elta apa eftir ad hann stal pennanum sem thu varst ad skrifa med. En ja upplifunin, sem er svo erfitt ad setja i ord er nakvaemlega astaedan fyrir ad eg ferdast.